iletişim de kullanılan bilgisayar,cep telofonu televizyon gibi cihazların insan hayatın da verimliliğini artırmak için doğru ve zamanında kullanılması gerektiğini bir defa gözlemledim.
“Etkileşimli tahta mükemmel ama tabletler için daha çok çalışmak lazım”
Proje değerlendirme sürecinin temel sonucu bu şekilde özetlenebilir hem yönetici hem de öğretmen perspektifinden ve hatta öğrenci perspektifinden. Şu kadarını söyleyebilirim ki projeyi yakından tanımadan önce beklentilerim (proje hakkında bir türlü tam bilgi edinememekten kaynaklı) biraz olumsuz yöndeydi, ama şimdi daha olumlu bakabiliyorum. Pek çok ayrıntısını raporumuzda belirttiğimiz projede elbette pek çok sorun ve de pek çok memnuniyet belirten görüş var. Özellikle teknik konularda çok sıkıntı yaşanmasına rağmen öğretmenlerin hiç birinin bu teknolojileri gereksiz görüşünde olmadığını ve zamanla proje oturduğunda herşeyin mükemmel olacağı görüşünde olduklarını söyleyebilirim rahatlıkla. Tabi ki pilot çalışmada gösterilen sorunlara hızla çözüm bulmadaki sürekliliğin sağlanması şartıyla!
Proje sürecinde yöneticilerin anlattığı kadarıyla inanılmaz yoğun bir dönem geçirdiklerini özellikle altyapı çalışmaları için iki üç ay gecelediklerini öğrendik, yine proje ile her okul için belirlenen formatör öğretmenler (atanan demiyorum zira formatör öğretmenlerin çoğunun branşı bilgisayar dışında bir branş olup ek olarak formatörlük verilmiş) sürekli olarak proje ile ilgili yaşanan teknik sorunlarla başetmek durumunda kalmış. Üstelik formatör öğretmenler projedeki rollerinin ne olduğu da tam olarak açıklanmamış. Bir de hizmet içi eğitimler projeye yönelik değil genel konular olmuş, öğretmenler kendi bilgi ve deneyimleri ile proje ile gelen teknolojileri kullanıyorlar.
İnternet kısıtlılıkları malesef yine çok duyduğumuz bir sıkıntılardan biriydi, yani çocukların eline son model tableti verip onu bir e-kitaptan daha farklı kullanamamak çok anlamsız geliyor öğrenci ve öğretmenlere. Öte yandan etkileşimli tahta çok beğeni görmüş durumda, öğretmenlerden bazıları “şimdiye kadar tahta ile kalemle boşuna boğuşup durmuşuz” diye hayıflanıyor. Daha önceden kurulan BT sınıflarının başarısızlığı hiç bir içeriğin olmaması ve sınıf ortamının dışında bağımsız bir mekan olmasıydı diye düşünülebilir sanırım. Şimdi sınıfta duran teknolojiyi bu kadar çok görsel, işitsel kaynak varken öğretmenin kullanmaması imkansız gibi. Hele sınıfta varolan teknolojiyi bir öğretmenin kullanıp diğerinin kullanmaması öğrencilerin de dikkatini çekip, öğrenciler de talep edince mecburen kullanma ihtiyacı hissediyor öğretmenler. Üstelik gözlemlerim “ileri yaşlardaki öğretmenler”in teknolojiden uzak durduğu inancını da desteklemiyor bu kez. ERHAN YIRCALI...
“Etkileşimli tahta mükemmel ama tabletler için daha çok çalışmak lazım”
Proje değerlendirme sürecinin temel sonucu bu şekilde özetlenebilir hem yönetici hem de öğretmen perspektifinden ve hatta öğrenci perspektifinden. Şu kadarını söyleyebilirim ki projeyi yakından tanımadan önce beklentilerim (proje hakkında bir türlü tam bilgi edinememekten kaynaklı) biraz olumsuz yöndeydi, ama şimdi daha olumlu bakabiliyorum. Pek çok ayrıntısını raporumuzda belirttiğimiz projede elbette pek çok sorun ve de pek çok memnuniyet belirten görüş var. Özellikle teknik konularda çok sıkıntı yaşanmasına rağmen öğretmenlerin hiç birinin bu teknolojileri gereksiz görüşünde olmadığını ve zamanla proje oturduğunda herşeyin mükemmel olacağı görüşünde olduklarını söyleyebilirim rahatlıkla. Tabi ki pilot çalışmada gösterilen sorunlara hızla çözüm bulmadaki sürekliliğin sağlanması şartıyla!
Proje sürecinde yöneticilerin anlattığı kadarıyla inanılmaz yoğun bir dönem geçirdiklerini özellikle altyapı çalışmaları için iki üç ay gecelediklerini öğrendik, yine proje ile her okul için belirlenen formatör öğretmenler (atanan demiyorum zira formatör öğretmenlerin çoğunun branşı bilgisayar dışında bir branş olup ek olarak formatörlük verilmiş) sürekli olarak proje ile ilgili yaşanan teknik sorunlarla başetmek durumunda kalmış. Üstelik formatör öğretmenler projedeki rollerinin ne olduğu da tam olarak açıklanmamış. Bir de hizmet içi eğitimler projeye yönelik değil genel konular olmuş, öğretmenler kendi bilgi ve deneyimleri ile proje ile gelen teknolojileri kullanıyorlar.
İnternet kısıtlılıkları malesef yine çok duyduğumuz bir sıkıntılardan biriydi, yani çocukların eline son model tableti verip onu bir e-kitaptan daha farklı kullanamamak çok anlamsız geliyor öğrenci ve öğretmenlere. Öte yandan etkileşimli tahta çok beğeni görmüş durumda, öğretmenlerden bazıları “şimdiye kadar tahta ile kalemle boşuna boğuşup durmuşuz” diye hayıflanıyor. Daha önceden kurulan BT sınıflarının başarısızlığı hiç bir içeriğin olmaması ve sınıf ortamının dışında bağımsız bir mekan olmasıydı diye düşünülebilir sanırım. Şimdi sınıfta duran teknolojiyi bu kadar çok görsel, işitsel kaynak varken öğretmenin kullanmaması imkansız gibi. Hele sınıfta varolan teknolojiyi bir öğretmenin kullanıp diğerinin kullanmaması öğrencilerin de dikkatini çekip, öğrenciler de talep edince mecburen kullanma ihtiyacı hissediyor öğretmenler. Üstelik gözlemlerim “ileri yaşlardaki öğretmenler”in teknolojiden uzak durduğu inancını da desteklemiyor bu kez...
teknolojik olarak vazgeçemediğimiz alet buzdolabı olamaz mı
YanıtlaSilbilişim teknolojisinin olumlu ve olumsuz etkilerine karşı alınması gereken önlemler konusunun öneminin vurgulanması çok çarpıcı oldu.
YanıtlaSilSiber zorbalık veya bilişim suçlarının displin yönetmeliklerinde daha açık ifadelerle tanımlanması ve cezaların caydırıcı olması gerekli olmuştur.
YanıtlaSilçalışmaların yararlı olduna inanıyorum düşüncelerimizi paylaşmak gerçek teknolojinin kendisi değilmi
YanıtlaSilöğrendiklerimiz güzel.faydalı.teşekkürler
YanıtlaSililetişim de kullanılan bilgisayar,cep telofonu
YanıtlaSiltelevizyon gibi cihazların insan hayatın da
verimliliğini artırmak için doğru ve zamanında kullanılması gerektiğini bir defa gözlemledim.
Bugün eyleminden haberdar olduğum ancak tanımlaymadım siber zorbalık tanımlaması ile karşılaştım.
YanıtlaSilBugün siber zorbalıkla ilgili ilginç eğitimler öğrendik.
YanıtlaSilGözlemler
YanıtlaSil“Etkileşimli tahta mükemmel ama tabletler için daha çok çalışmak lazım”
Proje değerlendirme sürecinin temel sonucu bu şekilde özetlenebilir hem yönetici hem de öğretmen perspektifinden ve hatta öğrenci perspektifinden. Şu kadarını söyleyebilirim ki projeyi yakından tanımadan önce beklentilerim (proje hakkında bir türlü tam bilgi edinememekten kaynaklı) biraz olumsuz yöndeydi, ama şimdi daha olumlu bakabiliyorum. Pek çok ayrıntısını raporumuzda belirttiğimiz projede elbette pek çok sorun ve de pek çok memnuniyet belirten görüş var. Özellikle teknik konularda çok sıkıntı yaşanmasına rağmen öğretmenlerin hiç birinin bu teknolojileri gereksiz görüşünde olmadığını ve zamanla proje oturduğunda herşeyin mükemmel olacağı görüşünde olduklarını söyleyebilirim rahatlıkla. Tabi ki pilot çalışmada gösterilen sorunlara hızla çözüm bulmadaki sürekliliğin sağlanması şartıyla!
Proje sürecinde yöneticilerin anlattığı kadarıyla inanılmaz yoğun bir dönem geçirdiklerini özellikle altyapı çalışmaları için iki üç ay gecelediklerini öğrendik, yine proje ile her okul için belirlenen formatör öğretmenler (atanan demiyorum zira formatör öğretmenlerin çoğunun branşı bilgisayar dışında bir branş olup ek olarak formatörlük verilmiş) sürekli olarak proje ile ilgili yaşanan teknik sorunlarla başetmek durumunda kalmış. Üstelik formatör öğretmenler projedeki rollerinin ne olduğu da tam olarak açıklanmamış. Bir de hizmet içi eğitimler projeye yönelik değil genel konular olmuş, öğretmenler kendi bilgi ve deneyimleri ile proje ile gelen teknolojileri kullanıyorlar.
İnternet kısıtlılıkları malesef yine çok duyduğumuz bir sıkıntılardan biriydi, yani çocukların eline son model tableti verip onu bir e-kitaptan daha farklı kullanamamak çok anlamsız geliyor öğrenci ve öğretmenlere. Öte yandan etkileşimli tahta çok beğeni görmüş durumda, öğretmenlerden bazıları “şimdiye kadar tahta ile kalemle boşuna boğuşup durmuşuz” diye hayıflanıyor. Daha önceden kurulan BT sınıflarının başarısızlığı hiç bir içeriğin olmaması ve sınıf ortamının dışında bağımsız bir mekan olmasıydı diye düşünülebilir sanırım. Şimdi sınıfta duran teknolojiyi bu kadar çok görsel, işitsel kaynak varken öğretmenin kullanmaması imkansız gibi. Hele sınıfta varolan teknolojiyi bir öğretmenin kullanıp diğerinin kullanmaması öğrencilerin de dikkatini çekip, öğrenciler de talep edince mecburen kullanma ihtiyacı hissediyor öğretmenler. Üstelik gözlemlerim “ileri yaşlardaki öğretmenler”in teknolojiden uzak durduğu inancını da desteklemiyor bu kez.
ERHAN YIRCALI...
Gözlemler
YanıtlaSil“Etkileşimli tahta mükemmel ama tabletler için daha çok çalışmak lazım”
Proje değerlendirme sürecinin temel sonucu bu şekilde özetlenebilir hem yönetici hem de öğretmen perspektifinden ve hatta öğrenci perspektifinden. Şu kadarını söyleyebilirim ki projeyi yakından tanımadan önce beklentilerim (proje hakkında bir türlü tam bilgi edinememekten kaynaklı) biraz olumsuz yöndeydi, ama şimdi daha olumlu bakabiliyorum. Pek çok ayrıntısını raporumuzda belirttiğimiz projede elbette pek çok sorun ve de pek çok memnuniyet belirten görüş var. Özellikle teknik konularda çok sıkıntı yaşanmasına rağmen öğretmenlerin hiç birinin bu teknolojileri gereksiz görüşünde olmadığını ve zamanla proje oturduğunda herşeyin mükemmel olacağı görüşünde olduklarını söyleyebilirim rahatlıkla. Tabi ki pilot çalışmada gösterilen sorunlara hızla çözüm bulmadaki sürekliliğin sağlanması şartıyla!
Proje sürecinde yöneticilerin anlattığı kadarıyla inanılmaz yoğun bir dönem geçirdiklerini özellikle altyapı çalışmaları için iki üç ay gecelediklerini öğrendik, yine proje ile her okul için belirlenen formatör öğretmenler (atanan demiyorum zira formatör öğretmenlerin çoğunun branşı bilgisayar dışında bir branş olup ek olarak formatörlük verilmiş) sürekli olarak proje ile ilgili yaşanan teknik sorunlarla başetmek durumunda kalmış. Üstelik formatör öğretmenler projedeki rollerinin ne olduğu da tam olarak açıklanmamış. Bir de hizmet içi eğitimler projeye yönelik değil genel konular olmuş, öğretmenler kendi bilgi ve deneyimleri ile proje ile gelen teknolojileri kullanıyorlar.
İnternet kısıtlılıkları malesef yine çok duyduğumuz bir sıkıntılardan biriydi, yani çocukların eline son model tableti verip onu bir e-kitaptan daha farklı kullanamamak çok anlamsız geliyor öğrenci ve öğretmenlere. Öte yandan etkileşimli tahta çok beğeni görmüş durumda, öğretmenlerden bazıları “şimdiye kadar tahta ile kalemle boşuna boğuşup durmuşuz” diye hayıflanıyor. Daha önceden kurulan BT sınıflarının başarısızlığı hiç bir içeriğin olmaması ve sınıf ortamının dışında bağımsız bir mekan olmasıydı diye düşünülebilir sanırım. Şimdi sınıfta duran teknolojiyi bu kadar çok görsel, işitsel kaynak varken öğretmenin kullanmaması imkansız gibi. Hele sınıfta varolan teknolojiyi bir öğretmenin kullanıp diğerinin kullanmaması öğrencilerin de dikkatini çekip, öğrenciler de talep edince mecburen kullanma ihtiyacı hissediyor öğretmenler. Üstelik gözlemlerim “ileri yaşlardaki öğretmenler”in teknolojiden uzak durduğu inancını da desteklemiyor bu kez...